පෙම් කවක් ලිවු නුබ සිත් අහසේ
එය මකා දමා ගිය හෑටි රහසේ
නුබ මෙතෙක් රෑදී උන් මා මනසේ
පෙම් පුරා වතක්.. නිමා කරන්නද මා කෙලෙසේ....
නුබ යන්නම යන්නම යනවානම්
මට ඉන්න කියන්නට බෑනේ ඉතින්...
යලි එන්නම එන්නම හිතුනේනම්
නුබ එන්න එපා මගේ හිත තහනම්...
 හුරතලෙන් දෑවටිලා මගේ ලගින්
දුන් සතුට එපමනද මට පවසන්...
 සද එලිය පොලොවටයි හිමි වූයේ
සද අහසේ රෑදුනාට රත්තරනේ...